Το φως έρχεται μέσα από βαθύ σκοτάδι (Χρύσα Ευαγγέλου)

Dromos Me  Fos

Το φως έρχεται μέσα από βαθύ σκοτάδι (Χρύσα Ευαγγέλου)

0
penγράφει η Χρύσα Ευαγγέλου

 

Πάλι περνάω μέσα από τις ζοφερά μονοπάτια των συναισθημάτων μου. Τα σοκάκια στενά, παγωμένα, απειλητικά να μου ξεσηκώνουν το φόβο του κινδύνου.

Πάλι περνάω από τις σκοτεινές κατακόμβες του μυαλού μου, λαβύρινθος και άβυσσος οι σκέψεις. Σκέψεις που σκορπίζουν αδιέξοδο και τρόμο.

Και έτσι πηγαίνω, και έτσι πορεύομαι. Παραπατάω ανάμεσα στο φόβο και το παραλογισμό. Παραπατάω, μέσα στην λήθη μου, πονάω. Πέφτω, σηκώνομαι και πάλι πέφτω. Δεν βλέπω φως, δεν βλέπω τίποτα. Όμως πεισματικά πασχίζω να περπατάω, πασχίζω να θέλω να ορθώσω το ανάστημα μου, όχι από θάρρος, αλλά από περηφάνια. Από περηφάνια ότι έχω δύναμη, ότι αντέχω. Και όσο φουντώνει η περηφάνια μου, τόσο πιο σκοτεινός γίνεται ο δρόμος, τόσο πιο στενά γίνονται τα σοκάκια, τόσο πιο παγωμένες αισθάνομαι τις κατακόμβες.

Και περπατάω άσκοπα και περπατάω, χωρίς να ξέρω που πάω, χωρίς να ξέρω γιατί πάω και τι να περιμένω. Μια φωνή μέσα μου, μου λέει να πέσω, μου λέει να παραιτηθώ, μου λέει να μείνω ακίνητη, να μην κάνω τίποτα. Δεν την ακούω, αντιστέκομαι, αυτό γνωρίζω να κάνω, να πασχίζω, να παλεύω, να μην το βάζω κάτω, να παλεύω χωρίς να ξέρω γιατί παλεύω, να αγωνίζομαι χωρίς να βλέπω κάποιο όφελος. Και όσο το παλεύω, τόσο πιο φριχτά γίνονται τα σοκάκια και από τις κατακόμβες ξεπηδούν σκιές. Φοβάμαι ακόμα περισσότερο και αντιστέκομαι ακόμα περισσότερο και χτυπιέμαι από τον ένα τείχο στον άλλο, σαν μπαλάκι του τένις,

Και χτυπιέμαι και ματώνω και ζαλίζομαι ακόμα προσπαθώ και ακόμα αντιστέκομαι. Σε ποιον αντιστέκομαι και σε τι; Δεν ξέρω αντιστέκομαι όμως και συνεχίζω. Τα μάτια μου δακρύζουν, τα πόδια μου τρέμουν, το κεφάλι μου γυρίζει. Τώρα βλέπω τους τείχους να με πλακώνουν, να πέφτουν πάνω μου, συρρικνώνομαι, δεν μπορώ να κουνηθώ και όμως συνεχίζω να σέρνομαι. Και σέρνομαι ενώ πάνω μου αισθάνομαι τόνους βάρους.

Δεν μου έμειναν πολλές αντοχές ακόμα, τώρα όπου να ναι σβήνω. Η φωνή μέσα μου χαίρεται, επιτέλους. Και όμως ακόμα το παλεύω και ακόμα συνεχίζω, για την χαμένη μου υπερηφάνεια, για το δικό μου πείσμα, για την δική μου χαζομάρα, γιατί επιδιώκω να φτάσω στο τέλος. Στο τέλος και στη λύτρωση.

Και ναι, τώρα υπάρχει μόνο μια αίσθηση και μια φωνή που ψιθυρίζει “λύτρωση”.  Τώρα πια αισθάνομαι ότι οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν.

Και τώρα αισθάνομαι ότι αφήνομαι πια, γαλήνια και παραδομένη, τα έδωσα όλα και αφήνομαι, δεν έχω τίποτα άλλο. Δεν έμεινε τίποτα άλλο να δώσω και να προσπαθήσω και να επιδιώξω. Τα έκανα όλα. Και τώρα αφήνομαι.

Αισθάνομαι μια ανακούφιση και μια πρωτόγνωρη αγαλλίαση.  Αισθάνομαι βαθιά αγαπημένη και ασφαλής, αισθάνομαι σαν μωρό σε μητρική αγκαλιά. Αισθάνομαι το φώς να με λούζει, αισθάνομαι ελεύθερη, χωρίς περιορισμούς, αισθάνομαι καινούργια. Το τοπίο έχει αλλάξει. Παντού υπάρχει φως, πολύ φως, ζεστό φως που με χαϊδεύει και με ζεσταίνει και εγώ ανάλαφρη και φρέσκια, διαφορετική και όμορφη. Ελαφριά και φρέσκια! Τι όμορφο συναίσθημα.

Πέθανα για να ξαναγεννηθώ καινούργια.

 

Αυτές οι πληροφορίες δημιουργήθηκαν για να κυκλοφορούν και διανέμονται ελεύθερα, αρκεί να περιλαμβάνουν τις λέξεις “Copyright υλικού © Χρύσα Ευαγγέλου, για το http://www.enorasis.edu.gr/“. 

Leave a Reply